นิรุตติ์ ศิริจรรยา ความสุขของชีวิต ไม่ต้องหา เพราะมันอยู่กับตัวเราเอง           จากพนักงานออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่ง ถูกชักชวนให้เข้าวงการงานแสดงโดย เทิ่ง สติเฟื่อง สู่งานละคร กระทั่งผลงานภาพยนตร์เรื่องแรก (ดาร์บี้ ปี 2516) ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากงานประจำทันที ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีละครหรือหนังเรื่องที่ 2 หรือไม่ เพียงรู้สึกว่า...“นี่คือตัวตนของผม”
          โลกใบใหม่เปิดขึ้นในวันนั้น และนำพาชื่อของ นิรุตติ์ ศิริจรรยา ให้โลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิง
- - - - - -
          หากตัดบทบาทหลากหลายร้อยตัวแสดงที่เคยสวม ทั้งบนจอแก้วและแผ่นฟิล์มออกไป ไม่ใช่แค่ช่วงเวลาของการนั่งพูดคุยเท่านั้น ที่พบว่าเขาเป็นคนโลว์โพรไฟล์ เรียบง่ายกว่าที่คิด แต่นักแสดงรุ่นใหญ่ของจริง ที่ดีกรีความสามารถและชื่อเสียงไม่ธรรมดาคนนี้ กลับเป็นคนที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอดทั้งชีวิต...
 
เป็นนักแสดงที่มีผลงานอย่างต่อเนื่องทั้งของไทยและต่างประเทศ
เป็นอาชีพของผมที่รวมโอกาสกับโชคไว้ด้วยกัน แต่คงไม่ใช่แค่เรื่องโอกาสหรือโชคเท่านั้น ทั้งหมดต้องขึ้นอยู่กับการวางตัวและการทำงานด้วยถึงได้อยู่มาจนทุกวันนี้ เพราะถ้าทำตัวไม่ดีก็คงไม่มีใครดู และผมคงมาไม่ได้ถึงตรงนี้ การเดินทางของผมยังถูกหล่อหลอมมาด้วยผู้จัด ผู้สร้าง ผู้ชม ทุกคนมีส่วนร่วมทั้งหมด คงไม่ใช่ผมโชคดีและมีโอกาสดีอย่างเดียวที่งานยังมีทำอยู่ทุกวันนี้ โดยเฉพาะผู้ชมและแฟน ๆ ที่ยังให้ความสนใจและยังให้โอกาสอยู่ ต้องขอบคุณที่ให้กำลังใจ ให้การสนับสนุน ทำให้ไปได้ถึงต่างประเทศ จริง ๆ โอกาสและโชคมาจากคุณทุกคน ผู้ชม สื่อมวลชน รวมทั้งผู้จัด สถานีต่าง ๆ ที่มีบทเหมาะ ๆ ผมก็ยังเป็นที่นึกถึง
 
ตัดคำว่านักแสดงออก ใช้ชีวิตเรียบง่ายแค่ไหนคะ
เป็นนักแสดงผมก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายนะครับ นาฬิกาก็ไม่ได้ใส่ แหวนก็ไม่มี เพชรผมก็ไม่มี ผมมีสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งแล้วก็มีพระห้อยองค์หนึ่ง อาจารย์ผมให้มา เท่านั้นเอง ผมทานวันละมื้อ ทานมื้อเดียวมา 18 ปีแล้ว ใน 1 วันผมจะมีแต่น้ำกับกาแฟ ผมจะทานมื้อที่ผมหิว จะเป็นมื้อไหนก็ได้ ถ้ามีนัดกินข้าว ผมก็รอไว้กินมื้อนั้นมื้อเดียว แต่ถ้าไม่มีนัดกินข้าวกับใคร ผมก็กินข้าวตอน 3-4 โมงเย็น คนงานมาเสียบปลั๊กหม้อข้าวหุงข้าวไว้ บางทีทำกับข้าวไว้ให้ หรือไม่ก็ไปซื้อไก่ย่างมา 1 ตัว พอแล้ว บางทีเปิดดูของเก่าในตู้เย็น มีหมู มีปลาก็นำมาทอด ผมใช้ชีวิตแบบธรรมดาที่สุด ถ้าไม่มีงาน อยากตื่นเมื่อไหร่ผมก็ตื่น จะกินเมื่อไหร่ก็กิน จะกินเมื่อมันหิว กินอิ่มแล้วจะกินอีกช้อนหนึ่งก็ไม่ได้ มีอะไรก็ทานไอ้นั่น
 
อายุใกล้จะ 70 มีเรื่องให้เครียดน้อยลงไหมคะ
จริง ๆ ผมเป็นคนไม่เครียด ไม่คิดอะไรมากตั้งแต่ไหนมาแล้ว จะคิดเรื่องที่จะทำหรืองานที่จะมีเท่านั้นเอง อยู่บ้านก็ไม่ได้คิดอะไร พักผ่อนคือพักผ่อน…ถ้าเผื่อว่าผมไม่ได้นัดขวัญเรือนวันนี้ผมจะกลับบ้าน แล้วผมไม่ยุ่งกับอะไรเลย ผมไม่คิดถึงเรื่องบริษัท ไม่ได้คิดเรื่องการแสดง ไม่ได้คิดเรื่องที่มัลดีฟส์ ผมจะอยู่กับบ้าน อยู่กับต้นไม้ มันเป็นยังไง ทำไมต้นนี้เหี่ยว ทำไมต้นนี้ไม่ออกดอก ทำไมกิ่งมันหัก หรือยอดกำลังแห้ง หมาผมอ้วนดีไหม ผมจะอยู่กับปัจจุบัน ความสุขของชีวิตไม่ต้องหาเลยครับ เพราะมันอยู่กับตัวเราเอง การไปหาบางทีมันก็คือความทุกข์ ลองอยู่มันนิ่ง ๆ บ้าง นี่คือความสุขที่แท้จริง และเป็นความสุขที่ถาวรด้วย ไม่ต้องไปหาใคร ไม่ต้องไปแข่งกับอะไร สิ่งที่คุณบอกต้องไปหาบางทีมันเป็นข้ออ้าง เพราะคุณอยู่กับตัวคุณไม่ได้
  • คอลัมน์เปิดใจสนทนา ฉบับที่ 1042 ปักษ์หลังเมษายน 2558

อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.