ลมใต้ปีก สมบูรณ์ จุฑานุกาล คุณพ่อผู้สร้างนักกอล์ฟมือ 1 ของโลก

12 มิถุนายน 2017 มีข่าวดีทำให้คนไทยยิ้มกันทั้งประเทศ โปรเม-เอรียา จุฑานุกาล นักกอล์ฟสาวคนเก่งของไทยได้รับการจัดอันดับขึ้นเป็นนักกอล์ฟหญิงมือวางอันดับ 1 ของโลก นับเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ถือเป็นการสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้กับประเทศไทยได้อย่างน่าภาคภูมิใจ

เบื้องหลังความสำเร็จคือคนในครอบครัวจุฑานุกาล และหนึ่งในคนสำคัญคือ คุณสมบูรณ์ จุฑานุกาล คุณพ่อผู้สร้างและปั้นลูกสาวทั้งเอรียาและโมรียา (พี่สาว) ให้ก้าวสู่การเป็นนักกอล์ฟมืออาชีพในระดับโลกได้สำเร็จทำให้ชื่อของเอรียาและโมรียาถูกจับตามองในฐานะนักกอล์ฟหญิงไทยที่โชว์ฝีมือในสนามระดับโลกได้อย่างโดดเด่น

...กว่าที่ครอบครัวจุฑานุกาลจะส่งให้ลูกสาวทั้ง 2 คนโลดแล่นอยู่บนกรีนระดับโลกได้อย่างเป็นที่จับตามองนั้น โดยมีคุณพ่อสมบูรณ์ทำหน้าที่เสมือนลมใต้ปีกให้ลูกสาวได้ขับเคลื่อนไปข้างหน้า ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายนัก ไม่ว่าจะเป็น การละทิ้งชีวิตส่วนตัวตั้งแต่วัยหนุ่มเพื่อทุ่มเทให้กับการฝึกฝน และขายทรัพย์สินไปสู้ชีวิตอย่างลำบากในต่างประเทศ ทั้งหมดก็เพื่อพาลูกสาวสานฝันสู่เป้าหมายข้างหน้า กระทั่งถึงวันที่ โปรเม-เอรียา และ โปรโม-โมรียา จุฑานุกาล กางปีกบินติดลมบนโชว์ศักยภาพอย่างสวยงาม


การก้าวสู่ความเป็นนักกอล์ฟของลูกสาว เริ่มต้นจากคุณพ่อเองก็เล่นกอล์ฟ

ผมเล่นกอล์ฟมานานแล้ว เอรียาเกิดตอนที่ผมทำอาชีพกอล์ฟ แต่มาเริ่มเล่นจริงจังตอนเอรียาอายุ 2 ขวบ จะซ้อมและเล่นจริงจังมาก เพราะธุรกิจที่ทำอยู่มีปัญหา ผมก็ไม่ทำอะไรนอกจากใช้เวลาเล่นกอล์ฟ ซ้อมกอล์ฟ พอเล่นกอล์ฟจิตใจผมดีขึ้น ไม่งั้นเราก็มัวแต่นั่งทุกข์กับเงินที่สูญเสียไป...เล่นทุกวัน ตีไปตีมาผมตีดีขึ้น ไปแข่งก็ชนะได้ถ้วย จนวันหนึ่งมีเพื่อนบอกเปิดโปรช็อปสิ แก้เหงา เพราะตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรไม่ใช่เหรอเลยเปิดร้านโปรช็อป ทั้งเอรียาและโมรียา 2 คนพี่น้องเริ่มเล่นกอล์ฟพร้อม ๆ กันครับ เล่นแรก ๆ ผมว่าไม่มีแวว เขาก็เล่นหยิบจับเหมือนคนทั่วไป แต่เล่นไปเล่นมาจนมีคนชวนไปแข่งเยาวชนเด็กรายการเล็ก ๆ ตีสนามสั้น ๆ เสียค่าสมัครไปแข่งมีถ้วยรางวัล ซึ่งลูกผมตีไม่เคยชนะ ทำให้กลับมานั่งคิดถ้าเราทำอาชีพนี้ แล้วลูกเราตีอย่างนี้ได้ยังไง นี่คือจุดเริ่มต้น


ไม่ว่าจะเล่นกีฬาอะไร อย่างน้อยคนในครอบครัว โดยเฉพาะคนเป็นพ่อแม่ต้องสนับสนุน

กีฬาอื่นผมไม่แน่ใจ แต่กีฬากอล์ฟเด็กต้องการพ่อแม่มาก เด็กทำเองไม่ได้ ไปหาโค้ช ไปสนาม บางคนต้องขับรถพามา 10 กิโลฯ แล้วถุงกอล์ฟเด็กแบกเองได้ไหม พ่อแม่ต้องเป็นผู้เริ่มต้นคิดวิธีต่าง ๆ พอผมกลับมาอยู่เมืองไทยผมยิ่งรักเขามากเลย เพราะตอนนี้เขาดูแลตัวเองได้ แปลว่าสิ่งที่เราเข้มงวดเขาตอนแรกมันได้ผล คนที่ชอบด่าผมว่าตีลูก หาว่าผมเว่อร์ ดุลูก ทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้าน บอกว่าผมใจร้ายกับลูก ชอบดุลูก แต่เดี๋ยวนี้เขาบอกว่าผมทำถูก เพราะลูกเขาก็เล่นกอล์ฟ บางครั้งยอมรับผมเจ้าอารมณ์ แต่ผมไม่ได้แนะนำให้พ่อแม่ทำแบบนี้นะ เพราะบางคนก็รับได้ บางคนก็รับไม่ได้ แต่ที่ทำเพราะผมมีเป้าหมาย

 

ช่วงที่สู้ชีวิตกันจริง ๆ ก็คือการไปใช้ชีวิตในต่างประเทศ

ลูกไปอเมริกาตั้งแต่อายุ 11-12 ปี ช่วงแรกยังเดินทางไปกลับ แต่พออายุ 13-14 ปี เป็นชีวิตที่อยู่อเมริกาจริง ๆ คือแทบจะไม่ได้กลับเลย ประมาณ 6 เดือน อาจจะกลับครั้งหนึ่ง ชีวิตก็ลำบากช่วงนั้นแหละ เวลาพาลูกไปแข่ง เรานั่งกินข้าวกันใต้ต้นไม้นะ นั่งกินกับดินกับทราย ไม่เคยพาลูกกินข้าวในคลับเฮ้าส์ ฝรั่งลงมาเจอบอกว่า เฮ้ย...ยูปิกนิกกันเหรอ ผมก็เออ...ใช่ ๆ พออีกวันเขาก็เจอครอบครัวเรากินข้าวใต้ต้นไม้อีกแล้ว เราปิกนิกกันทั้งปีเพราะข้าวในคลับเฮ้าส์มันแพงครับ ราคา 10 กว่าเหรียญ สู้ได้ไง แต่นี่ 20 เหรียญเรากินได้ 4 คน ผมมีเงินซื้อตั๋ว ผมจ่ายค่าสมัคร แต่อะไรที่ประหยัดได้เราประหยัด เรื่องอาหารการกินประหยัดหมด


ทราบว่าทุกอย่างคือทำด้วยทุนตัวเอง

คือภาพของการเดินทางมันชัดขึ้นเรื่อย ๆ คิดว่าลูกสามารถประสบความสำเร็จได้ แต่ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะมาถึงแชมป์โลก คิดแค่ว่าอย่างน้อยคาดหวังว่าเป็นอาชีพ ผมขายกิจการทั้งหมด แต่ไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ ต้องลงทุน ๆ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะลูก ๆ มีศักยภาพที่ทำให้เราเห็นว่าเป็นไปได้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องให้เครดิตผมว่าเสียสละเพื่อลูกเยอะแยะ จริง ๆ มันค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า แต่ผมยอมเสียบ้านที่ผมเก็บเงินซื้อมาตั้งแต่เด็กก็ต้องขายทิ้งไป คือคนอื่นกล้าทำหรือเปล่า ผมไม่รู้ แต่ผมกล้าทำเพราะลูกมีสิ่งที่แสดงออกมาทำให้ผมกล้า โดยเฉพาะผลงานในอเมริกาที่เขาทำได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ


เส้นทางของเอรียาและโมรียา คุณพ่อคิดว่ามาถึงวันนี้ได้ เพราะอะไรคะ

สิ่งที่ผมมักจะพูดเสมอคือการมีวินัยและความแข็งแกร่งที่ต้องมี แล้วมันจะพามาได้ทุกอย่างเลย การฝึกฝนมันแน่นอน เพราะถ้าคุณมีวินัย วินัยก็คือความอดทน ถ้าคุณไม่มีความอดทน คุณก็มีวินัยไม่ได้ เพราะมันคือการฝึกฝนคือการทำซ้ำ ๆ เหมือนกันทุกวัน คุณจึงต้องมีความอดทน สิ่งเหล่านี้ปลูกฝังได้ แต่ต้องปลูกฝังตั้งแต่เล็ก ถ้าลูกโตแล้วอาจจะยากครับ บางคนบอกเล็ก ๆ ไม่ต้องตี ไม่จริง เราไม่ได้ตีให้ตาย แต่ถ้าโตแล้วสิ ห้ามตี เพราะเขาคิดอะไรเป็นหมดแล้ว ลูกโตแล้วต้องใช้เหตุผล บางทีเหตุผลก็ยังไม่ฟังเลย สำคัญคือการสร้างวินัย และต้องสร้างตอนเล็ก ๆ


วันนี้ถือว่าความสุขมาเต็มไหมคะ จากที่คุณพ่อได้พยายามมาโดยตลอด

ผมคิดว่าจบแล้ว ลูกเขามาถึงจุดนี้แล้ว ไม่ใช่งานของผมอีกแล้ว แค่นี้ผมก็มีความสุข คล้าย ๆ รีไทร์ ซึ่งผมมองตามความเป็นจริง มันเป็นสัจธรรมคือไม่มีใครอยู่ได้ตลอด คนก่อนที่เขาว่าเก่ง ๆ ยังอยู่ได้ไม่ถึง 2 ปี ผมว่าถ้าเขารับสัจธรรมได้อย่างที่ผมคิดนะ คือยังไงตำแหน่งที่ 1 คุณก็อยู่ไม่ได้ยาวหรอก แต่เขาก็คงจะรักษาระดับไว้ให้ได้นานที่สุด แล้วอย่างที่เขาพูดกับสื่อบ่อย ๆ ก็คือเวลาแข่งก็คิดแค่ว่าเล่นให้สนุกครับ

อ่านบทสัมภาษณ์เพิ่มเติมได้ในคอลัมน์ เปิดใจสนทนา ฉบับที่ 1096 ปักษ์หลังกรกฎาคม 2560


อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.