ล้อมโลกด้วยรัก : เป็นโลกใบเดียวกัน แค่คืนวันที่แตกต่าง

เรื่อง : ปะการัง
ภาพ : แก้วตา ยงจินดารัตน์

ฟ้าอาจจะซึม
แต่ไม่เศร้าตลอดไป
ฟ้าสวยใส
ยังซ่อนอยู่เหนือเมฆนั้น. . .

ครั้งหนึ่ง ขณะนั่งเครื่องบินที่กำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางฝนตกหนัก เด็กชายวัยไม่กี่ขวบคนหนึ่งนั่งจ้องดูน้ำฝนที่ปลิวกระทบกระจกหน้าต่างเครื่องด้วยความสนใจ- - หลายนาทีต่อมา เมื่อเครื่องบินไต่ระดับสูงขึ้น จนพ้นกลุ่มหนาทึบของเมฆฝน ท้องฟ้าเบื้องบนกลับมาเจิดจ้าสวยใสเหมือนเดิม
          เด็กชายร้องว้าว...ด้วยความตื่นเต้น หันไปถามพ่อเสียงดังว่า
          “เรายังอยู่บนโลกใบเดิมไหมครับ?”
          คนที่ได้ยินต่างอมยิ้มไปตาม ๆ กัน

หลายครั้ง เราเองก็เคยแปลกใจกับชะตาชีวิต นึกสงสัยเช่นเดียวกับเด็กชายคนนั้นว่า - เป็นโลกใบเดียวกันไหมนี่? เมื่อวานชีวิตที่ผ่านมาล้วนราบรื่นดีไปหมด แต่จู่ ๆ กลับรันทดฝนตกหนักไม่เว้นแต่ละวัน พายุกระหน่ำซ้ำเติมแบบไม่ให้ตั้งตัว - ลูกแล้วลูกเล่า

เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเรา? - - บางคนหงุดหงิด คิดว่าฟ้าดินกลั่นแกล้ง บางคนอ่อนแรง เดินต่อไปไม่ไหว...

ไม่ต่างจากความรักของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง- - แรกเริ่มทุกอย่างดูสวยงาม โลกของพวกเขาเป็นสีชมพู มีแต่ฤดูดอกไม้บาน แต่แล้วเมื่อห้วงหวานแห่งเวลาผ่านพ้น ความผูกพันระหว่างรักก็เปลี่ยนไป เหมือนบทเพลงหรือกวีเคยกล่าวไว้ ดั่งแก้วบางที่ตกแตก ยากจะประสานดังเดิม กลายเป็นของมีตำหนิ รอยแผลลึกติดตรึงนาน...

ลิซ่าคือสาวคนนั้น ที่ช็อกกับโลกที่เปลี่ยนไป... เธอไม่คิดว่าตัวเองจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบใหม่นี้ได้ตามลำพัง เธอร่ำไห้เพ้อหาโลกใบเดิมที่แสนหวาน โลกที่มีเพียงฤดูกาลเดียว โลกที่งดงามปลอดภัยแต่น่าเสียดาย...โลกใบนั้นของเธอแตกเป็นเสี่ยงแล้ว
          “ฉันคงไม่สามารถเป็นเหมือนเก่าได้อีก...”
          เธอมักจะบอกกับใคร ๆ อย่างนั้น
          “การซ่อมสิ่งที่แตกร้าว บางทีก็ไม่จำเป็นต้องทำให้มันเหมือนเดิม”
          เพื่อนอาวุโสคนหนึ่งกล่าวเตือนสติเธอ
          “หลายคนคิดว่า การซ่อมสิ่งชำรุดเสียหาย คือการทำให้มันกลับมาสวยงามไร้ตำหนิราวของใหม่ มองไม่เห็นร่องแตกหรือรอยร้าวนั้น ซึ่งมันก็อาจทำได้ ถ้าความเสียหายนั้นเป็นเพียงเล็กน้อย แต่ถ้าถึงขนาดแตกเป็นเสี่ยง ๆ มันก็ยาก แต่ช่างเขามีวิธีอื่นที่ดีกว่านั้น”
          ลิซ่าทำหน้าฉงน
          “แทนที่จะซ่อมรอยแตกด้วยการซ่อนรอยเดิม เขากลับเสริมความงดงามในความไม่สมบูรณ์แบบนั้น”
          “ทำอย่างไรคะ”- ลิซ่าเริ่มสนใจ
          “ช่างบางคนใช้ดินผสมสีมาเป็นกาวยึดประสานชิ้นส่วนที่แตกนั้นเข้าด้วยกัน แล้วใช้ผงทองทาตรงผิวตกแต่งให้เป็นลวดลายดอกไม้ นอกจากจะกลบเกลื่อนไม่ให้เห็นร่องรอยบาดแผลของการแตกเสียหายแล้วยังทำให้ดูสวยงามแปลกตากว่าเดิมด้วยซ้ำ”

ที่เพื่อนอาวุโสเล่าให้ลิซ่าฟังนี้ ผมมารู้ทีหลัง จากการอ่านสารคดีญี่ปุ่นหลายปีต่อมา - เดาว่าคงเป็นวิธีเดียวกับ “คินสึงิ” ซึ่งเป็นศิลปะการซ่อมแซมภาชนะแบบดั้งเดิมของชาวญี่ปุ่น - ที่เมื่อข้าวของแตกเสียหาย พวกเขาไม่โยนทิ้ง กลับนำมาซ่อมรอยแตก แล้วตกแต่งร่องรอยที่ซ่อมแซมนั้นให้เป็นลวดลายสวยงามกว่าเดิม
          “เธอเองก็เหมือนกัน ลิซ่า” เพื่อนอาวุโสย้ำเตือน
          “อย่ามัวร้องไห้เสียดายกับสิ่งที่ตกแตก จงรีบลงมือซ่อมแซมให้สวยกว่าเดิม แล้วเธอจะอยู่ในโลกเดียวกันนี้ได้อย่างสุขใจ”

. . . . .

หลายครั้ง ที่มนุษย์ไม่มีความสุข เต็มไปด้วยความทุกข์ก็มาจากสาเหตุนี้ - - เราคิดว่าความสมบูรณ์แบบของชีวิตคือการไม่ผิดพลาดหรือล้มเหลวเลยแม้แต่ครั้งเดียว และเมื่อเกิดขึ้นแล้ว เราก็ยังไม่ยอมรับเผชิญหน้า กลับตอกย้ำซ้ำเติมด้วยรอยแผลเก่าเหล่านั้น

เราผิดหวังตัวเอง เราไม่พอใจกับชีวิต แต่เราไม่ยอมปล่อยมันไป เรากลับยึดมั่นอยู่กับโลกเดิม ไม่กล้าไปต่อกับโลกใหม่ แต่ในความเป็นจริง มันก็เป็นโลกใบเดิมใบเดียวกันนั่นแหละ

เรื่องเด็กชายบนเครื่องบิน กับคำถามไร้เดียงสาที่ว่า “เรายังอยู่บนโลกใบเดิมไหมครับ?” ทำให้ผมนึกถึงเรื่องนกอินทรีอีกครั้ง...

ขณะที่อินทรีกางปีกบิน บ่อยครั้ง, จะมีนกอื่น ๆ จำพวกอีกาคอยบินตามหลังรบกวน ให้รำคาญใจ แม้อินทรีจะมีตัวใหญ่กว่ามาก แต่ก็ใช่ว่าจะหลบหลีกได้ง่าย ๆ ทางเดียวที่จะกำจัดพวกก่อกวนเหล่านี้ ก็คือเหยียดปีกที่กว้างเกือบ 8 ฟุต รับกระแสลมและพาตัวเองบินสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ จนนกอื่นบินตามขึ้นไปไม่ไหว เพราะบินได้ไม่สูงเท่า ว่ากันว่าอินทรีสามารถบินได้สูงถึงประมาณ 20,000 ฟิต เกือบพอ ๆ กับเครื่องบินเลยทีเดียว
          มันไม่ยอมเสียเวลาไปไล่ตีกับอีกา!
          เช่นเดียวกับเวลาที่เจอลมพายุ นกอินทรีก็จะไม่บินฝ่าเข้าไป หากบินไต่ระดับขึ้นไปให้สูง จนเหนือพ้นพายุนั้นและเจอฟ้าใหม่เบื้องบน - -
          อินทรีจึงไม่เคยต้องกังวลต่อมรสุมใด เพราะเขารู้วิธีรับมือกับมัน...

. . . . .

ฟ้าอาจจะซึม
แต่ไม่เศร้าตลอดไป
ฟ้าสวยใส
ยังซ่อนอยู่เหนือเมฆนั้น
เมฆห่มฟ้า
แต่ฟ้ายังอุ้มฝัน
เป็นโลกใบเดียวกัน
แค่คืนวันแตกต่างไป

หลายครั้งในชีวิต ในโลกใบเดียวกันนี้ เราเจอแต่ละวันแต่ละคืนที่ต่างกันไป- - วันนี้ดี พรุ่งนี้ร้าย แต่ละวันย่อมนำพาสิ่งใหม่มาให้เราเสมอ หรืออาจเจอกับอุปสรรคมากมายหลายรูปแบบ ทั้งเรื่องเล็ก ๆ ที่เพียงแค่สร้างความหงุดหงิดรำคาญใจอย่างพวกอีกาคอยก่อกวน... ไปจนถึงเรื่องใหญ่ ๆ ที่เป็นพายุร้ายพัดกระหน่ำทำลายชีวิต เราจะรับมือแต่ละวันนั้นอย่างไร?

เกือบทุกครั้ง หากมีใครนินทาเราลับหลัง ใครพูดจากวนใจ เรามักจะหัวเสีย ไม่ยอม ต้องโต้ตอบกลับไป... ครั้นเมื่อพบอุปสรรค ปัญหา หรือความทุกข์ เราจะวิ่งเข้าใส่ แล้วจมอยู่กับมัน
บางที, เราควรจะเรียนรู้จากอินทรี-บินให้สูง อย่าให้ความหงุดหงิด รำคาญใจ ไล่ตามคุณทัน, บินให้สูงข้ามพ้นลมพายุมรสุมนั้น แล้วเราจะพบว่า...

เราก็ยังอยู่ได้ในโลกใบเดิมนี่แหละ แต่ท้องฟ้าของเราเปลี่ยนไป จากหม่นเศร้าเทาทึมกลับมาใสสวย
เหมือนเดิม!

  • คอลัมน์ล้อมโลกด้วยรัก ฉบับที่ 1101 พฤศจิกายน 2560

อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.