เรื่องเล่าจากสาวย้อนยุค : ​เราคือคนแก่ที่มีความสุข : จินตนา บุญบงการ

ความสุขคือยอดปรารถนาของทุกคน เมื่อมีการอวยชัยให้พรกัน คำที่ติดปากและคนอยากได้ยินให้ชินหูคือ “ขอให้มีความสุข ความเจริญ” สำหรับคนแก่ ความสุขยังต้องการ แต่ความเจริญนั้นจะเอาเจริญอะไรดี เจริญวัยน่ะแน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องทำอะไรก็เจริญงอกงามทุกวันทุกคืน ส่วนเงินทอง ลาภ ยศ สรรเสริญ ตำแหน่ง หน้าที่ คงพอเพียงแล้ว มีมากพอกับความต้องการแล้ว และแม้อยากได้มากกว่านี้ก็คงลำบากแล้ว เพราะเขาให้เป็นแต่ตำแหน่งอาวุโส ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญชำนาญการพิเศษ จะไปบังคับบัญชาสั่งการใครไม่ไหวและไม่ควรแล้ว ต้องปล่อยให้คนรุ่นใหม่คนหนุ่มคนสาวเขาตัดสินใจ ดำเนินการกันไป คนแก่ช่วยให้คำแนะนำได้ถ้าเขามาขอ ถ้าเขาไม่ขอก็ไม่ควรไปแนะนำมากนัก อาจจะหมดสมัย ตกยุคแล้ว แต่ต้องให้กำลังใจและอวยพรกันให้คนรุ่นใหม่ประสบความสำเร็จ ถือว่าเป็นหน้าที่ของคนแก่

ในที่สุดคนแก่ก็ต้องมาดูตัวเอง และเอาบทความนี้ไปให้ลูกหลานอ่านด้วย เพื่อให้มาดูแลหรืออย่างน้อยก็ไม่มาขัดขวางความสุขของคนแก่ หรือถ้าคนอ่านยังไม่แก่ก็อ่านไว้เพื่อเตรียมตัว เพื่อสร้างความสุขให้ตัวเองเมื่อแก่ลง ซึ่งคงรู้ตัวว่าต้องแก่แน่นอนในวันข้างหน้า

ความสุขของคนแก่ต้องมีปัจจัยต่าง ๆ ดังนี้

1. มีบ้านของตนเองให้กลับ คนแก่วัยต้น (60-69) หรือวัยกลาง (70-79) ยังชอบออกจากบ้าน ยังคงมีสังคมยังเดินได้ช่วยตัวเองได้ดี จึงต้องออกไปพบปะผู้คน ไปทำกิจกรรมทั้งที่มีประโยชน์และไม่มีประโยชน์ ทั้งที่ได้รายได้เพิ่มหรือมีแต่เสียเงิน เมื่อเสร็จงานหมดแรงคนจะมีความสุข เมื่อได้กลับถึงบ้าน และขอย้ำว่าต้องเป็นบ้านของ ตัวเองจะเล็กจะกระจอกอย่างไรก็ขอให้เป็นของตนเอง จะซื้อจะเช่าก็ตามเถิด ต้องมีสิทธิ์ในบ้าน

บ้านของพ่อแม่ คือบ้านของลูกหลาน แต่บ้านของลูกหลานไม่ใช่บ้านของพ่อแม่ ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ พยายามยืนยันอยู่บ้านของตัวเอง ความสบายใจความอบอุ่นใจความคุ้นชินจะดีกว่า อย่าลืมว่าคนแก่ใจน้อย คิดมาก คำพูดแค่ 1 คำของลูกของหลานจะทำให้เสียใจ ไม่มีความสุข ถ้าคนแก่อยากมีความสุขต้องกลับบ้านของตัวเอง

2. มีลูกหลานที่ดีไม่มีปัญหา ลูกหลานที่ดีไม่จำเป็นต้องสวย รวย เก่ง แต่ไม่สร้างปัญหาให้กับพ่อแม่ เป็นคนธรรมดาทำมาหากิน มีการศึกษาพอเลี้ยงตัวได้ ไม่ใช่แบมือขอเงินพ่อแม่อยู่ทุกวันทุกเดือน ทั้ง ๆ ที่พ่อแม่ก็มีแค่เงินบำนาญจำนวนไม่มากนัก แต่ถ้าพ่อแม่เป็นเศรษฐีก็คงเป็นธรรมดาที่ลูกหลานต้องหวังพึ่งหวังมรดก ซึ่งพ่อแม่ก็ยินดีให้เมื่อได้โอกาสและถึงเวลาเหมาะ หรือเมื่อลูกหลานทำตัวดีให้ชื่นใจ 

คนแก่หลาย ๆ คนจะเอ่ยปากว่า “ไม่ต้องมาเลี้ยงฉันดอก เลี้ยงตัวเองให้รอดก็แล้วกัน” แต่ถ้าลูกหลานดี มีกตัญญู เอาเงินมาให้ เอาขนมมาฝาก เอาของใช้มาเผื่อ คนแก่จะชื่นใจมาก และจะเอ่ยปากเล่าให้คนฟังทั้งตลาดหรือ 3 บ้าน 8 บ้าน ด้วยความภูมิใจ จนคนฟังบางคนอิจฉา

3. ครอบครัวที่อบอุ่น สามีหรือภรรยายังอยู่ด้วยกัน พี่น้องยังรักใคร่ติดต่อกัน มีญาติสนิทที่ไปมาหาสู่ไม่ทอดทิ้งกัน คนแก่อยู่คนเดียวจะเหงาเปล่าเปลี่ยว ถ้าครอบครัวอบอุ่นอยู่ด้วยกัน หรือไม่ไกลกัน มาเยี่ยมเยียนกันสม่ำเสมอ คนแก่จะสบายใจมีความสุข 

4. มีเพื่อนคุย คนแก่ชอบเล่าความหลัง คนแก่ชอบพูดซ้ำย้ำความคิดเดิม เรื่องเดิม เล่าเรื่องที่ภูมิใจเรื่องที่มีความสุขเมื่อนึกถึง พูดแล้วพูดอีก ดังนั้นถ้ามีคนคุยด้วยไม่ขัดคอ ยอมรับฟังเรื่องเดิมเรื่องซ้ำ จะมีความสุข

ปัจจุบันโชคดีมีโทรศัพท์ มีโทรศัพท์มือถือส่งไลน์ติดต่อเล่าเรื่องต่าง ๆ ของตนเองได้ คนแก่จึงติดเล่นตั้งแต่เช้าตรู่จนดึก คนที่ยอมติดต่อด้วยบางคนต้องเตือนให้ไปนอนได้แล้ว ดึกมากแล้ว แต่มีคนรับรู้รับฟังคนแก่มีความสุขอยากเล่า
 
  • อ่านบทความฉบับเต็มได้ในคอลัมน์ เรื่องเล่าจากสาวย้อนยุค ฉบับที่ 1071 ปักษ์แรกกรกฎาคม 2559

อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.