ครัวสีแดง : ความรักมักเป็นเช่นนี้ : อุรุดา โควินท์

          ในนครปฐม เราเช่าตู้ไปรษณีย์ไว้ เราไม่ไว้ใจบุรุษไปรษณีย์ ผู้พิสูจน์แล้วว่า แม้เราอยู่บ้าน ก็ไม่เอาพัสดุมาส่ง (ฝากยามง่ายกว่า) พัสดุหลายชิ้นไม่เหมาะจะอยู่ในป้อมยามร้อน ๆ และหลายครั้งพี่ยามก็ลืมเอาพัสดุให้ ครั้นโทรศัพท์ไปแจ้งที่ทำการไปรษณีย์ก็ได้คำตอบว่า ให้คุยกับบุรุษไปรษณีย์เอง ด้วยเหตุนี้ใน 1 สัปดาห์เราจึงไปไปรษณีย์ 1 วัน เพื่อเปิดตู้ ปณ. รับพัสดุ หนังสือ และจดหมายต่าง ๆ
          แน่นอน เราข้ามเขตไปเช่าตู้ที่ไปรษณีย์นครชัยศรี ไกลกว่านิดหน่อย แต่สบายใจกว่ามาก แถมได้แวะตลาดท่านาก่อนกลับ
          วันนี้เราได้พัสดุกลับบ้านหลายกล่อง หนึ่งในนั้นเป็นชุดลูกไม้ที่ฉันรอคอย ลูกไม้เนื้อดี ตัดเป็นกางเกงขาม้าเล็ก และเสื้อลูกไม้ลายเดียวกัน จะใส่เป็นชุด หรือจับแยกชิ้นก็สวยทั้งนั้น ฉันซื้อโดยไม่ลังเล เพราะแน่ใจว่าได้ใช้ ใช้อย่างคุ้มเกินคุ้ม
          กางเกงตัดมาเผื่อคนขายาว (กว่าฉัน) และฉันไม่ค่อยใส่รองเท้าส้นสูง แต่ไม่เป็นปัญหา ตัดลายลูกไม้ออก 1 ชั้น มันก็กลายเป็นกางเกงของฉันโดยสมบูรณ์
          “สวยนะ” เขาว่า
          “เป็นลูกไม้ที่ไม่หวาน แบบมันเปรี้ยว ใส่แล้วเห็นขาราง ๆ ” ฉันว่า
          “คนรักตัวเอง ใส่อะไรก็สวย”
          ฉันจ้องตาเขา ยิ้มหวาน ฉันรู้-เขาไม่ได้ประชดประชัน เป็นความจริงที่ฉันรักตัวเองมาก และฉันโชคดีที่เขาเข้าใจ
          เขาไม่เคยซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับให้ เพราะรู้ว่าไม่มีวันเลือกได้ถูกใจฉัน ขณะเดียวกัน เขาไม่เคยบ่นเมื่อฉันซื้อ ๆ ๆ และซื้อ เขาเข้าใจ-นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเลือกแล้วเลือกอีก มันคือการแสดงความรักอย่างหนึ่ง-ต่อตัวฉันเอง
          ถ้าไม่รักตัวเองให้เพียงพอ ก็ไม่คู่ควรที่จะรักคนอื่น
          ฉันเชื่อเช่นนั้นเสมอ
          ความรักต่อตัวเอง ในวงเล็บว่าอย่างพอดี จะขยับขยายไปสู่คนอื่น สู่สิ่งละอันพันละน้อยรอบตัว ทั้งสร้างความมั่นใจให้กับเรา
          เสื้อผ้าที่สวม กระเป๋าที่ใช้ หรือกระทั่งสำรับบนโต๊ะอาหาร ล้วนบอกความเป็นเรา เผยทัศนคติของเรา ทั้งเป็นการแสดงความรักชนิดหนึ่ง
          ฉันแต่งตัวสวย แม้เพื่อตัวเองเป็นเบื้องต้น แต่เขาไม่ใช่หรือ ที่เห็นมากที่สุด
          ฉันทำอาหารสำหรับเรา และบ่อยครั้ง สำหรับเพื่อนของเรา อาหารนอกบ้าน ไม่ใช่แค่แพงขึ้น แต่มันเริ่มแพงเกินเหตุ และบางครั้งก็ไม่ดีต่อสุขภาพ
          ฉันฝันอย่างมากที่จะมีครัวใหญ่ ที่มีทั้งเตาถ่าน เตาแก๊ส เตาอบ ฉันอยากทำเองทุกอย่าง ตั้งแต่ขนมปังไปจนถึงบะหมี่
          บางความฝันต้องใช้เงิน กว่าจะถึงวันนั้น เราต้องฝันกันต่อไป (ฮา)
          เอาละ ตอนนี้ยังไม่มีเตาอบ ไม่มีที่นวดแป้ง แต่ในครัวกระจิริด ณ ปัจจุบัน ฉันจะทำบัวลอยไข่หวาน...ไม่ใส่เผือก ไม่ใส่ฟักทอง จะวางใจความเขียว, หอมของใบเตย กับความเหนียวของแป้ง ส่วนน้ำกะทิ ฉันทำแบบไม่หวานมาก ไม่มันจัด
          แขวนชุดใหม่ในตู้ ฉันบอก “ซื้อแป้งข้าวเหนียวมาแล้วนะ ช้างสามเศียรด้วย”
          “บัวลอยเหรอ”
          ฉันพยักหน้า
          “แบบที่เคยกินตอนเป็นเด็กใช่มั้ย หวานนวล ๆ ”
          “แน่นอน เพราะตัวเองอยากกินแบบนั้น”
          บัวลอยวันนี้สืบเนื่องมาจากวันก่อนหน้า หลังวิ่งเรามักแวะร้านสะดวกซื้อ หน้าร้านมีรถเข็นขายขนมหวานเป็นหม้อ ซึ่งฉันเคยซื้อแล้ว สรุป (อย่างคนเรื่องมาก) ว่าครั้งเดียวพอ
          ผ่านร้านขนมทุกวัน แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็มองมัน “นึกอยากกินขนมแบบตอนเด็ก ๆ เหมือนกันนะ” เขาพูดและคงลืมไปแล้ว
          แต่ฉันไม่ลืม
          ฉันใส่ใจคำพูดคนรักเสมอ วันนี้เราจะมีบัวลอยเป็นขนม-ระหว่างมื้อกลางวันกับมื้อเย็น
          บัวลอยทำไม่ยาก มีคนทำขายมากมาย แต่อย่างที่ฉันชอบกิน เราไม่ค่อยเจอ เราไม่ชอบบัวลอยหวานแหลม ไม่ชอบบัวลอยที่ตักน้ำเชื่อมใส่ก่อน แล้วตักหัวกะทิลอยหน้า เราชอบบัวลอยหวานพอเหมาะ ตัวบัวลอยเหนียวหนึบแช่อยู่ในกะทิหอม ๆ
          แป้ง น้ำตาล กะทิ และใบเตย แค่นี้ก็อร่อย
- - - - - -
  • อ่านเพิ่มเติมได้ในคอลัมน์ ครัวสีแดง ฉบับที่ 1062 ปักษ์หลังกุมภาพันธ์ 2559

อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.