“Bike to eat” : ชาติ ภิรมย์กุล (ตอนที่ 1...ตามหาของอร่อย)      เคยไหมครับ เวลากินอะไรแล้วไม่อร่อย เราจะรู้สึกหงุดหงิดและ…
     อยากเผาบ้านตัวเอง
     บร้า! ถ้าทำแบบนั้นจริงมัน คืออาการป่วยของโรค ‘ตะกละซินโดรมดุ่ย’
     เวลากินอะไรแล้ว-มันไม่อร่อยเหมือนที่เคยกิน
     เราก็แค่...หงุดหงิดนิด ๆ แค่นั้นเอง
     เรื่องกินไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพียงแต่อะไรที่กินแล้วอร่อย-ถูกใจ
     เราจะรู้สึกฟิน ๆ ระหว่างเคี้ยวกินที่เขาเรียกว่า อร่อยฝุด ๆ
     ขอเพียงอย่าฝุดมากเดี๋ยวรอบเอวมันจะผุดขึ้นมาเยอะ
     ตั้งแต่เสพติดการปั่นจักรยาน-ทำให้ผมตระเวนกินโน่น-นี่-นั่นทั้งใกล้บ้านและไกลบ้าน
     ปั่นไปกิน-อิ่มแล้วปั่นกลับ
     วันนี้ก็เหมือนกัน จากท่าน้ำนนท์เอาจักรยานขึ้นเรือข้ามฟากมาฝั่งบางศรีเมือง
     ข้ามมาแล้วก็ปั่นจักรยานไปถนนตัดใหม่
     ถนนเส้นนี้ คนที่ปั่นจักรยานจะรู้จักในชื่อ ‘บางกร่างเซอร์กิต’
     เช้าวันหยุดหรือตอนเย็นของทุกวัน
     ถนนเส้นนี้กลายเป็นสนามประลองความเร็วระหว่าง
     เสือหมอบ-จรวดทางเรียบกับเสือภูเขา-ขาแรง
     ไล่บี้-เบียดกันบนถนนเรียบ ๆ ระยะทางไป-กลับประมาณ 6 กิโลฯ
     ส่วนผม-เสือภูเขาปั่นแบบไม่เคยบี้-เบียดกับใคร ไปช้า ๆ ตามอายุขัย
     ที่มาเส้นนี้เพราะต้องขึ้นสะพานยกระดับ (ไทรน้อย-บางกรวย)
     ช่วงเวลาที่ผมมา รถยังน้อย ปั่นขึ้น-ลงสะพานสบาย ๆ
     ลงจากสะพานเลี้ยวซ้ายเจอแยกวัดโบสถ์ดอนพรหม เลี้ยวซ้ายอีกนิด มองทางขวาไว้
     จะเห็นป้ายชื่อร้าน ‘ป้าแม๊ะ’ เย็นตาโฟ ต้มยำ-ขนมตาล คุณเล็กสูตรแม่บุญมี (โบราณ)
     ที่ปั่นตากแดดขึ้นสะพานมาก็เพื่อ...อยากกินขนมตาลเจ้านี้
     มาถึงก็-ซื้อขนมตาล 1 ถุง-หยิบจานรองจากกระเป๋าจักรยาน
     เอาขนมตาลมาวางและถ่ายรูป
     วันก่อนผมมาและขอจานรองใบเล็ก ๆ เพื่อวางขนมตาลสำหรับถ่ายรูป
     ทางร้านทำหน้างงและคงคิดในใจกินขนมตาลแค่เน้ ๆ ทำไมเรื่องมากจัง
     เขาหยิบชามมาให้...หมดกัน!
     วันนี้เลยพกจานรองขนาดเล็กมาเอง เจ้าของร้านเห็นผมหยิบจานรองออกมา
     เขาทำหน้าสงสัยและคงนึกว่า ผมจะใช้จานรองมาปล้นขนมตาลหรือเปล่า
     ผมเลยบอกเขา “จะถ่ายไปลงหนังสือขวัญเรือนครับ” ตามด้วย 1 ประโยค
     “ขนมตาลสูตรโบราณบางเจ้าอร่อยสู้ร้านนี้ไม่ได้”
     พูดชมเขาตรง ๆ เผื่อเขาจะพูดถึงประวัติความเป็นมาของขนมที่ร้านบ้าง
     ได้ผลครับ เขาบอกว่า “มันคนละสูตรกัน”
     อืม…มันคนละสูตรกันพี่-น้อง เข้าใจตรงกันนะ จบข่าว!
     เขาเป็นคนพูดน้อย หรือว่า...หน้าตาเราเป็นพิษ!
     ที่รู้ว่า ขนมตาลเจ้านี้อร่อยเพราะแม่ของลูกผมเป็นคนนนท์แนะนำมา
     ขนมตาลสูตรแม่บุญมี-ขายมานานมากกว่า 20 ปี
     ไม่ใช่แค่เจ้าเก่าขายมานาน-ยังขายดีตลอดทุกเทศกาล
     งานบุญ-งานบวช-งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ คนแถวนี้จะเหมาขนมตาลไปเลี้ยงแขก
     ระหว่างที่ผมถ่ายรูป มีคนมาซื้อขนมตาลครั้งละ 10-20 ถุง
     ขาประจำเจ้าเก่าที่กินมาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ให้ความเห็นสั้น ๆ
     “ความอร่อยอาจจะลดลงนิดหนึ่ง ถ้าเทียบกับสมัยก่อน แต่ก็...อร่อยกว่าเจ้าอื่นที่ขายกัน”
     ผมมากิน-ถ่ายรูปเสร็จ เก็บจานรองขึ้นรถจักรยานปั่นไปต่อ
     ไหน ๆ มาเส้นทางนี้แระ ขอแวะไปชมสวนไผ่-ป่าไผ่วัดสวนแก้วแป๊บ
     ออกจากร้านป้าแม๊ะ ไปทางซ้ายผ่านหน้าวัดโบสถ์และตรงไปยาว ๆ
     สองข้างทางสมัยก่อนมีแต่สวนและทุ่งโล่ง ๆ เป็นที่รองรับน้ำ-หน้าฝน
     ปัจจุบันเต็มไปด้วยโครงการหมู่บ้านจัดสรรทั้ง 2 ฝั่ง
     สังคมเปลี่ยน-เส้นทางน้ำเปลี่ยน-กลายเป็นบ้านพักอาศัย-ถนนตัดใหม่
     ปั่นไป-คิดไป จนมาถึงหน้าวัดสวนแก้ว-เลี้ยวเข้าไปเลยครับ
     ทางไปชมสวนไผ่ หาไม่ยากอยู่ด้านหลังวัด
     ตรงทางเข้าสวนไผ่มีคอกวัว-ควายที่ทางวัด-ไถ่-ถอนมาจากโรงฆ่าสัตว์
     วัว-ควายแยกกันอยู่ซ้าย-ขวาแถมมีสระส่วนตัวให้แช่น้ำทำสปาโคลน
     ใครที่ไม่ได้ปั่นจักรยานมา ทางวัดมีรถนำเที่ยวเล็ก ๆ นั่งได้ 5-6 คน
     เข้ามาในเขตสวนไผ่เป็นทางปูนเล็ก ๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไผ่
     ช่วงที่ผมมาเป็นหน้าร้อน ป่าไผ่เลยดูแห้ง ๆ ไม่เขียวครึ้มเหมือนที่มาคราวก่อน
     ดู ๆ ไปบรรยากาศป่าไผ่ คล้ายฉากในหนังจีนกำลังภายใน
     พระเอกและตัวร้ายวิ่งไล่-ฟันกันบนยอดไผ่-เหมือนเหาะได้ เท่มากครับ
     หลังจากถ่ายทำฉากนี้จบลงพระเอก-ตัวร้าย และผู้กำกับฯ นั่งกินซุปหน่อไม้กัน
     วันนี้ไม่มีพระเอกและตัวร้าย มีแต่ผู้ชายหน้าตาแห้ง ๆ กับจักรยาน 1 คัน
     ปั่นเข้ามาในสวนไผ่คนเดียว....
 
  • อ่าน Bike to eat (ตอนที่ 1) ฉบับเต็มได้ในคอลัมน์วิตามินใจ ฉบับที่ 1054 ปักษ์หลังตุลาคม 2558

อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.