ริมรั้วหัวใจ : หัวใจแม่กว้างใหญ่ดุจแม่น้ำ
: โดม วุฒิชัย
- - - - -
 
ช่วงที่ผมเป็นวัยรุ่นผมออกจากบ้านไปนานกว่าจะกลับมาบ้าน แม่เล่าให้ฟังว่ามีอยู่คืนหนึ่งแม่ไปนั่งดูหนังกลางแปลงที่ลานวัด เรื่อง ‘ไผ่สีทอง’ สรพงษ์ ชาตรี เล่นเป็นพระเอก แม่เล่าให้ฟังว่าคืนนั้นแม่ดูหนังแล้วร้องไห้เพราะคิดถึงผม ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง เพราะพระเอกในเรื่องนั้นเป็นนักเขียน แม่รู้ดีว่าผมอยากเป็นนักเขียนมาตั้งแต่ในวัยหนุ่มแล้ว ถึงวันนี้ผมยังไม่เคยดูหนังเรื่อง ไผ่สีทอง และไม่ได้คิดว่าจะต้องดูให้ได้ แต่เป็นภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่เมื่อได้ยินชื่อแล้วทำให้ระลึกถึงความความรักและความคิดถึงที่แม่มีต่อผม

เรื่องความรักของแม่ที่มีต่อลูกนั้นเชื่อว่าทุกคนก็ได้สัมผัสกันหมดทุกคน เพราะทุกคนต่างก็มีแม่ โดยปกติทั่วไปแล้วแม่ทุกคนย่อมรักลูกโดยธรรมชาติอยู่แล้ว และลูกทุกคนก็ย่อมรักแม่ของตัวเองเป็นเรื่องปกติเช่นกัน แม่ไม่รักลูกหรือลูกไม่รักแม่นี่สิผมว่าไม่ปกติ ผมยังจดจำคำพูดของท่านพุทธทาสภิกขุเคยพูดไว้ว่า “ใครที่รักแม่ตัวเองไม่เป็นนั้นก็ยากที่จะรักคนอื่นเป็น” และท่านเคยบอกว่าถ้าท่านไม่เคยโดนไม้เรียวก้านมะยมของแม่มาบ้างท่านอาจจะไม่เป็นอย่างที่ท่านเป็นอยู่ก็ได้

ถึงแม่จะจากไปหลายปีแล้ว แต่เมื่อหวนระลึกถึงแม่คราวใด นอกจากจะมีความสุขแล้วเรื่องของแม่มักมีความเศร้าแทรกมาด้วยเสมอ เดือนนี้เป็นเดือนของวันแม่ เราไม่จำเป็นต้องรักและคิดถึงแม่เฉพาะในวันนี้วันเดียวหรอก เราคิดถึงแม่ทุกวันก็ได้ คิดถึงบุญคุณที่แม่มีต่อเรา รู้สึกขอบคุณที่ให้กำเนิดชีวิตมาและได้เป็นตัวตนทุกวันนี้ก็เพราะมีแม่, เนื่องในโอกาสวันแม่ปีนี้ ผมขอมอบบทกวีบทนี้ให้กับแม่ทุกคน

หัวใจของแม่
กว้างใหญ่ดุจแม่น้ำ
ไม่ว่าจะมีลูกเป็นเรือสักกี่ลำ
ก็แบกรับและรักได้ทั้งหมด
  • คอลัมน์ ริมรั้วหัวใจ ฉบับที่ 1049 ปักษ์แรกสิงหาคม 2558

อ่านบทความย้อนหลัง
<




473/1-4 ซอยประชาสงเคราะห์ 2 ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพฯ 10400 โทร. 0-2641-7941-50 แฟกซ์ 0-2248-5819 อีเมล: info@kwanruen.com
Copyright © 2011-2014 Kwanruen Magazine. All right reserved.